Ξημερωμα Παρασκευης 29 του Iουνη
Ξενυχτησα ολο το βραδυ στους προποδες του βουνου,ζωντας το φρικτο εφιαλτη της πυρκαγιας που κατετρωγε την κορυφογραμμη της Παρνηθας.Διπλα μου ο Φωτος ο πρωην δασαρχης σε κατασταση σοκ προσπαθουσε να περασει το μπλοκο των αστυνομικων και να ανεβει στο βουνο.Τελικα τον αφησαν καποια στιγμη να περασει,και εγω εκανα το γυρο απο τους Θρακομακεδονες για να βρεθω σε αλλο σημειο ελεγχου πριν το Μετοχι οπου υπηρχαν και αυτοκινητα του Δημου.Ενα ενστικτο που δεν με αφησε να κοιμηθω ολο το βραδυ με οδηγουσε στην κατασκηνωση.Καποτε μπηκα με τα παιδια της Δημοτικης αστυνομιας σε ενα περιπολικο και ξεκινησαμε για το βουνο.Στα ορια του Ξενια φαινοταν πλεον η μεγαλη καταστροφη που ειχε συντελεστει.Δεν πιστευαν τα ματια μας οταν ανεβαινοντας αριστερα απο την Αγια Τριαδα προς το Παλαιοχωρι,αντικρυσαμε τις πρασινες κορυφες των ελατων που βρισκονταν μεσα στα ορια της κατασκηνωσης.Περασαμε με δυσκολια διπλα απο ενα πεσμενο κορμο δενδρου και μπηκαμε μεσα.Ετρεξα σαν τρελλος προς τον Προφητη Ηλια και το μερος οπου κατασκηνωναμε και το βρηκα αθικτο.Η φωτια κυκλωσε απο αριστερα και δεξια το Παλαιοχωρι,εκαψε το κυλικειο του συλλογου και καποια τροχοσπιτα αλλα περνωντας περιμετρικα βουτηξε προς το ρεμα της Αγιας Τριαδας και συνεχισε το καταστροφικο της εργο.Εκ των υστερων συμπεραναμε οτι η επιμελεια που ειχαμε να καθαριζουμε το χωρο καθε χρονο σε αντιθεση με το υπολοιπο βουνο που ηταν παραμμελημενο απο χρονια,γλυτωσε το κομματι αυτο του βουνου.Η Παρνηθα καηκε γιατι ειχε πολλα ξερα και αρρωστα δενδρα που εδωσαν τροφη στην μεγαλη πυρκαγια.Δεν υπηρχε περιπτωση υγειες ελατοδασος να καει σε χρονο ρεκορ.Κανενας δεν το περιμενε.
Γυρω μας καιγανε ακομα εστιες παντου.Ζητησα απο τα παιδια να φυγουν για να φερουν κοσμο σε βοηθεια.Επρεπε αυτο το μερος να σωθει.Πηρα την πυροσβεστικη εξηγωντας τους που βρισκομουν ωστοσο αντικρυσα απεναντι στον δρομο ενα πυροσβεστικο που ειχε μπει τυχαια μεσα περνωντας πανω απο το δενδρο που μας εκοβε το δρομο πριν, και αρχισαν να σβηνουν στη βορεινη πλευρα προς το ρεμα που οδηγει στην πηγη που περναμε το νερο.Αμεσως βρεθηκαν στην περιοχη αλλα 4 οχηματα με τον διοικητη του σταθμου των Θρακομακεδονων τον κυριο Νικα.Απιθανος τυπος γεννημενος πυροσβεστης.Η ομαδα του προσφερε πολυτιμο εργο στο να διασωθει το υπολοιπο καμματι της Παρνηθας.Εκεινη τη στιγμη βλεπω τον Δημαρχο τον κυριο Φωτιαδη με τον δασολογο και πρωην υποψηφιο για την Δημαρχια τον Σταμου να ερχονται μεσα.Με ρωτησαν αν χρειαζομουν κατι, ενω ετρεχα με ενα φτιαρι προς διαφορες κατευθυνσεις να περιορισω καπως τις μικροεστιες.Ζητησα με αγωνια να ερθη κοσμος για βοηθεια απο τον δημο.Και εδω ηρθε η ερωτηση ξενερωμα απο τον κυριο Σταμου-.Και ποιος θα συντονιζει- μου πεταξε με υφος αρνητικο.Κατι κρυο με διαπερασε ξαφνικα αντιλαμβανομενος οτι δεν υπηρχαν και πολλες ελπιδες για βοηθεια.(Καποιοι κυριοι δασολογοι αφησαν τοσα χρονια παραμελλημενο το βουνο).Περνω τηλεφωνο τον Χρηστο τον Τουση.Το προηγουμενο βραδυ ειχε προλαβει να τραβηξει καποια τροχοσπιτα και τις φιαλες του υγραεριου,στον ακαλυπτο χωρο,κυνηγημενος μαζι με την γυναικα του και καποια παιδια που βρισκονταν εκει απο τις φλογες που εζωναν απο παντου το χωρο,διακινδυνευοντας τη ζωη τους.(Εδω πρεπει να αναφερω την ευτυχως εγκαιρη ειδοποιηση που ειχαν απο τον δημαρχο Αχαρνων τον κυριο Φωτιαδη).Ειλικρινα δεν εχω δει ανθρωπο να ανεβαινει τοσο γρηγορα την Παρνηθα.Αρχισε να τρεχει και αυτος,σαν τρελλος πανω κατω και να οδηγει τα πυροσβεστικα οχηματα σε σημεια του βουνου που γνωριζαμε καλα και υπηρχε προσβαση.Υστερα απο λιγο ηρθε και ο Γιωργος ο Σαρλης(αλλος απιθανος τυπος) μαζι με τον Κωστα τον Παγωνα τον προεδρο,και αρχισαμε μαζι με τους Πυροσβεστες να απλωνουμε εγκαταστασεις προς διαφορα σημεια.Η κατασταση δυσκολη.Παντου εστιες που ετρωγαν σιγα σιγα οτι ειχε απομεινει στο χωρο.Θα ηθελα να επισημανω σε εκεινο το σημειο την ελευση του βουλευτη και πρωην αντιπροεδρου της Βουλης,του Ντινου του Βρετου.Ενος ανθρωπου γεννημα θρεμα των Αχαρνων,που ζουσε με αγαπη το χωρο αυτο και πολλα βραδια ερχοταν τα καλοκαιρια μαζι με την γυναικα του μακρια απο τις σκοτουρες της πολιτικης να διανυκτερευσει μαζι μας,διακριτικα και με απλοτητα που σπανιζει σε ανθρωπους της πολιτικης ζωης.
Απο τους υπολοιπους ανθρωπους του Δημου δεν πατησε κανενας.Και μειναμε εμεις να τρεχουμε ολη μερα και ολη νυχτα αυπνοι και νυστικοι,να σωσουμε το Παλαιοχωρι.Χαλαλι ομως και ευτυχως οι προσπαθεια επιασε τοπο και μας εδωσε μια ελπιδα αισιοδοξιας για το μελλον του βουνου.Το Σαββατο το μεσημερι κατεβηκα καψαλισμενος στο Μενιδι για να φερω προμηθειες και να δω τους δικους μου που αγωνιουσαν,αφου μας ειχαν σβησει και τα κινητα και ανεβηκα αμεσως επανω οπου συνεχιζαμε την προσπαθεια.Καποια στιγμη αργα το βραδυ χαλαρωσαμε λιγο και αποφασιασαμε να κανουμε ενα τραπεζι μαζι με τα παιδια της πυροσβεστικης που δεν αφηναν το ποστο τους ομως, αγωνιωντας μηπως μας ξεφυγει η φωτια αφου ο αερας αλλαζε συνεχως διευθυνση και ενταση.Αποδειχθηκε οτι ειχαν δικιο.Πριν πεσουμε λιγο για υπνο αποφασισαμε να κανουμε ενα γυρω στις μικροεστιες που υπηρχαν τριγυρω.Ηταν ενα πολυ δυσκολο βραδυ.Συνεχως υπηρχαν αναζωπυρωσεις και η φωτια καιγοντας σχεδον υπογεια ξεπεταγοταν απο διαφορα σημεια.Γενικος συναγερμος και ολοι στο ποδι μεσα στο σκοταδι αγωνιοντας μηπως χασουμε το παιχνιδι με τις φλογες, να τρεχουμε προς ολες τις κατευθυνσεις αλλοτε με φτυαρια αλλοτε βοηθωντας τους πυροσβεστες των 2 οχηματων που ειχαν μεινει εκει να τραβηξουν τα λαστιχα ως εκει που βλεπαμε οτι υπηρχε σοβαρο προβλημα.Ξενυχτι παλι και καποια στιγμη το πρωι που ξημερωσε,βλεποντας να ερχονται και καποια οχηματα του στρατου ξαπλωσαμε λιγο, αποκαμωμενοι απο την υπερπροσπαθεια Την Κυριακη ειχαμε πιο πολυ βοηθεια απο πεζοπορο τμημα της πυροσβεστικης που διανυκτερευσε σε καποιες σκηνες που τους παραχωρησαμε αλλα παλι ολο το βραδυ ειμασταν σε συναγερμο αφου οι αναζωπυρωσεις ηταν συνεχεις.Οι επομενες ημερες κυλισαν πιο ομαλα και η αγωνια μας ηταν πλεον για την βορεινη μερια της παρνηθας προς το μαυρορεμα που υπηρχαν μεγαλες εστιες και επιχειρουσαν ολη την επομενη βδομαδα επιγεια και εναερια μεσα.Αρχισαν να ερχονται δημοσιογραφοι απο καναλια και εφημεριδες και το παλαιοχωρι γεμισε κοσμο. Η αστυνομια απαγορευσε την προσβαση των πολιτων στο βουνο και ορισμενοι αναγκασθηκαμε να ακολουθουμε περιφερειακους δρομους σε πολυ κακη κατασταση για να ανεβαινουμε επανω.Αρχισαμε να φερνουμε και τροφη για τα ελαφια που γυρναγαν τριγυρω ορισμενα με εμφανη σημαδια στο δερμα τους απο τις φλογες που τα περικυκλωσαν.Η ατμοσφαιρα βαρια και η βολτα που καναμε για να δουμε το μεγεθος της καταστροφης μας γεμισε απεριγραπτη θλιψη για την καταστροφη που θα μπορουσε να ειχε αποφευχθει
